Liturgiczna ikona ma teologiczny sens. Nie jest ona portretem, obrazem, który wykonany jest, by zadowolić oko, czy też by nam przypomnieć o świętych osobach, jak to jest w przypadku zdjęć, które zachowujemy, by nam przypominały o ukochanej rodzinie I przyjaciołach.
Ikona jest wykonana w taki sposób, by nas wzniosła od tego nietrwałego świata I by nam pomogła zakosztować nowy zapach Carstwa Bożego. Dlatego też ikona nie ma żadnego podobieństwa z przedstawieniami, które na cielesny sposób prezentują jakieś osoby, jako I one są przedstawami świętych, jak to jest w przypadku religijnej sztuki na Zachodzie.
W prawosławnej ikonie lica świętych malowane są jako nierazpadliwe, niezniszczalne.
To są przyczyny z powodu których sztuka liturgiczna nie modifikuje się tak szybko jak inne ludzkie rzeczy, ale jest ciągła, nieprzerwana, jak Cerkiew, którą manifestuje.
Święte Dziedzictwo jest ogniowym słupem, który prowadzi sztukę przez pustynię nietrwałego, niestabilnego świata. Może wydaje się to dziwne ludziom tego wieku, którzy nie są w stanie zanurzyć się w głębiny duchownego morza, a jedynie pływają po powierzchni zmysłowości rzucani od fal I przenoszeni wichrem.
© Klasztor Uspenie Bogorodicno
